تاریخچه ریخته گری موم گمشده به هزاران سال قبل برمی گردد. اولین استفاده از آن برای بت ها، زیور آلات و جواهرات، استفاده از موم طبیعی زنبور عسل برای نقش ها، خاک رس برای قالب ها و دم های دستی برای اجاق گاز بود. نمونه هایی در سرتاسر جهان یافت شده است، مانند تمدن هاراپا (2500-2000 قبل از میلاد) بت ها، مقبره های مصری توت عنخ آمون (1333-1324 قبل از میلاد)، بین النهرین، آزتک ها و مایاها مکزیک، و تمدن بنین در آفریقا که در آن فرآیند تولید شد. آثار هنری دقیق از مس، برنز و طلا.
اولین متن شناخته شده ای که فرآیند ریخته گری سرمایه گذاری را توصیف می کند (Schedula Diversarum Artium) در حدود سال 1100 پس از میلاد توسط تئوفیلوس پرسبیتر، راهبی که فرآیندهای مختلف تولید، از جمله دستور پخت پوست را توصیف می کرد، نوشته شد. این کتاب توسط مجسمهساز و زرگر Benvenuto Cellini (1571-1500) استفاده شده است، که در زندگینامه خود فرآیند ریختهگری سرمایهگذاری را که برای مجسمه Perseus با سر مدوسا در Loggia dei Lanzi در فلورانس، ایتالیا به کار برده است، توضیح داده است.
ریخته گری سرمایه گذاری به عنوان یک فرآیند صنعتی مدرن در اواخر قرن نوزدهم مورد استفاده قرار گرفت، زمانی که دندانپزشکان شروع به استفاده از آن برای ساخت روکش ها و اینله کردند، همانطور که بارناباس فردریک فیلبروک از شورای بلوفس، آیووا در سال 1897 توصیف کرد.[16]استفاده از آن توسط ویلیام اچ تاگارت از شیکاگو تسریع شد، که مقاله او در سال 1907 توسعه یک تکنیک را شرح داد.[استناد مورد نیاز است]. او همچنین یک ترکیب الگوی موم با خواص عالی را فرموله کرد، یک ماده سرمایه گذاری ایجاد کرد و یک ماشین ریخته گری با فشار هوا اختراع کرد.
در دهه 1940، جنگ جهانی دوم تقاضا برای ساخت توری دقیق و آلیاژهای تخصصی را افزایش داد که با روشهای سنتی نمیتوان آنها را شکل داد یا به ماشینکاری بیش از حد نیاز داشت. صنعت به ریخته گری سرمایه گذاری روی آورد. پس از جنگ، استفاده از آن به بسیاری از کاربردهای تجاری و صنعتی که از قطعات پیچیده فلزی استفاده می کردند، گسترش یافت.