با توجه به اهداف مختلف ریخته گری های دقیق و تنوع زیاد عملیات حرارتی، اساساً می توان آنها را به دو دسته تقسیم کرد. اول اینکه ساختار ریخته گری های دقیق با عملیات حرارتی تغییر نمی کند یا نباید تغییر کند و دوم اینکه ساختار اصلی تغییر می کند. اولین روش عملیات حرارتی عمدتاً برای از بین بردن تنش داخلی استفاده می شود که ناشی از شرایط و شرایط خنک کننده متفاوت در فرآیند ریخته گری فولاد ضد زنگ است. ریزساختار، استحکام و سایر خواص مکانیکی به دلیل عملیات حرارتی تغییر قابل توجهی نمی کند.
برای نوع دوم عملیات حرارتی، القاعده دستخوش تغییرات قابل توجهی شده است که به طور کلی می توان آنها را به پنج دسته تقسیم کرد:
1. بازپخت نرم: هدف اصلی آن تجزیه کاربیدها، کاهش سختی آنها و بهبود عملکرد پردازش است. برای چدن داکتیل، هدف آن به دست آوردن ساختار فریت بیشتر است.
2. عملیات عادی سازی: هدف اصلی به دست آوردن ساختار پرلیت و سوربیت برای بهبود خواص مکانیکی ریخته گری فولاد ضد زنگ است.
3. درمان کوئنچ: عمدتا به منظور به دست آوردن سختی یا مقاومت سایشی بالاتر و در عین حال مقاومت در برابر سایش سطح بسیار بالا.
4. عملیات سخت شدن سطحی: هدف اصلی به دست آوردن لایه سخت کننده سطحی است، در حالی که مقاومت در برابر سایش سطحی بسیار بالا به دست می آید.
5. سخت شدن بارش: ازدیاد طول برای استحکام بالا به شدت تغییر نمی کند.